Leworęczność

Leworęczność

Lateralizacja – czyli stronność,  to zjawisko przewagi funkcjonowania w odniesieniu do parzystych narządów ruchu i organów zmysłu znajdujących się po prawej i lewej stronie ciała. Przejawia się jako preferencja do używania ręki, nogi, oka, ucha leżącej po jednej stronie osi ciała.  pierwsze objawy dominacji stronnej ręki można zauważyć pod koniec pierwszego roku życia dziecka. Praworęczność pojawia się zazwyczaj w wieku 2- 3 lat, a leworęczność później w wieku 3-4 lat. Ostatecznie dominacja jednej ręki ustala się k 6-7 roku życia.

Rodzaje lateralizacji:

  • jednorodna – występuje dominacja jednej strony ciała nad drugą, np. lewooczność, leworęczność, lewonożność. Można wyróżnić:

– lateralizację prawostronną

– lateralizację lewostronną

  • niejednorodna ( inaczej skrzyżowana) – nie wsytępuje dominacja jednej strony nad drugą, dominują narządy po przeciwnych stronach, np. gdy leworęczność występuje razem z prawoocznością, prawonożnością
  • nieustalona – nie dominuje żadna strona (osoba posługuje się w jednakowym stopniu ręką prawą i lewą).

Dzieci posługujące się lewą ręką potrzebują szczególnej pomocy w przygotowaniu do nauki, ponieważ trudniej im przystosować się do życia w świecie gdzie przedmioty i urządzenia dostosowane są głownie do praworęcznych. Dzieci leworęczne mają trudności z opanowaniem nauki pisania ponieważ zwiększona jest u nich tendencja do pisania czy kreślenia od prawej do lewej i znacznie dłużej się utrzymuje niż u dzieci posługujących się prawą ręką. W początkowym etapie nauki szkolnej może występować także pismo zwierciadlane. Kolejną zauważoną trudnością może być czytanie od strony prawej do lewej, mylenie liter o podobnym kształcie tj. p-b, m-w, n-u. Wszystkie te trudności zazwyczaj ustępują w początkowym okresie szkoły podstawowej, kiedy dziecko osiąga dojrzałość w zakresie orientacji przestrzennej oraz doskonali właściwe nawyki związane z pisaniem.

U dzieci posługujących lewą ręką często problemem jest tempo pisania, dzieci takie zazwyczaj piszą wolniej niż rówieśnicy

 

Tempo pisania związane jest z niewłaściwym ułożeniem ręki, najczęściej obserwuje się wyginanie ręki oraz odchyleniu dłoni ku górze- takie ułożenie wywołuje duże napięcie mięśniowe a to wpływa na szybsze zmęczenie wywołane ograniczeniem ruchów dłoni. To wszystko sprawia że pismo jest niestaranne i mało czytelne.

Zalecenia do nauki pisania dzieci leworęcznych:

–  dziecko leworęczne powinno w ławce zajmować miejsce z lewej strony

– pisanie znacznie ułatwi nakładka na narzędzie pisarskie dla osób     leworęcznych,

– pisanie powinno rozpoczynać od przyjęcia prawidłowej pozycji ciała i oparcia obu stóp o podłogę,

– zwracanie uwagi na prawidłowy chwyt ołówka czy długopisu – ołówek ma być trzymany w trzech palcach lewej ręki, a jego koniec skierowany w kierunku ramienia

-kiedy ćwiczenia wykonywane są w liniaturze zeszytu  należy zwracać uwagę aby place znajdowały się pod linijką tak, aby dziecko nie zasłaniało dłonią tekstu. Kartka ma być ułożona zwierciadlanie jak u praworęcznych, ukośnie – tzn. lewy górny róg skierowany ku górze, a prawy dolny ku dołowi.

– pracę pisemną mogą poprzedzać ćwiczenia w pozycji stojącej – dziecko kreśli wtedy w powietrzu, na tablicy różne kreski, koła, ósemki – dużymi zamaszystymi ruchami. Podczas tego rodzaju ćwiczeń lewa ręka ma trzymać prawidłowo przyrząd do pisania – utrwala wtedy prawidłowy nawyk ruchowy.

– ważną rolą tego rodzaju ćwiczeń jest rozluźnianie napięcia mięśniowego.

 

 

Opracowała:

mgr Magdalena Kępka